Ik stop er mee…

Op 14 December 2014 startte ik Cykel Vélomakers uit de overtuiging dat Kallo best een fietsenmaker kon gebruiken. De locatie leek destijds perfect gezien het doorgaand fietsverkeer naar de haven.

De eerste jaren was dit inderdaad zeker ook het geval, echter, door de explosieve opkomst van de lease fietsen is dit voordeel eerder uitgedraaid in een nadeel. Ik kan niet langer fungeren als een depannage stop voor diegenen die toevallig met pech geconfronteerd worden op weg naar of van het werk. De fietsenmaker is dan ineens wel beter dan de pechverhelping in het leasecontract, geen potentiële wachttijd zie je… Dit is echter een hiaat in het gehele concept. Er is hier absoluut geen verdienmodel gezien er in eerste instantie al geen fietsverkoop tegenover staat, laat staan dat ik volledig uurtarief zou kunnen en mogen rekenen. It’s not a two way street wanneer het op eerlijkheid voor beide partijen op aan komt, net één van de pijlers van mijn bedrijfsvisie.

Iedereen wenst geholpen te worden bij pech, wat ik ook begrijp, maar dat mag niet ten koste gaan van de klanten waar ik al jaren op kan rekenen. Zij die me correct vergoeden en met respect behandelen verdienen ook op de meest mooie en eerlijke manier geholpen te worden. Dit mag niet gaan lijden onder de gemakzucht van “klanten” waar ik absoluut geen economisch verdienmodel uit kan puren. Ik doe dit niet als hobby zie je, er moet brood op de plank.

In een bedrijfsmodel met een core gestaafd op herstellingen (lees uurtarief) en zonder verkoop is dit niet langer houdbaar.

Ik zie ook een kentering in het gebruik van de fiets. Vooral elektrisch fietsen wordt, dikwijls tegen beter weten in, ook aan de jeugd gepromoot. Niet direct de doelgroep voor deze fietsen, laat staan om het benodigde onderhoud, of liefde zoals ik het wel eens poog te noemen, aan hun vehikel op te volgen en te laten ondervangen. Toekomstige discussies en teleurstellingen met en van ouders over het kostenplaatje ga ik liever bij voorbaat uit de weg.

Kortom, het bedrijfsmodel in de fietsindustrie is danig veranderd tegenover de tijd dat ik mijn businessplan schreef.

Ik richt me vanaf nu vooral verder op mijn specialisatie in onderhoud, herstelling en opbouw van sportieve fietsen. De stadsfiets blijft welkom. Elektrisch is een ander paar mouwen.

Ik stop er dus mee. Geen paniek, niet met mijn job, echter wel met het verder aanvaarden van elektrische fietsen in het hoogseizoen. Zij die wensen kunnen nog steeds terecht in het laagseizoen. Grof geschat staat 80% van alle e-bikes gewoon op stal tussen november en april, tijd zat dus om dan dat jaarlijkse onderhoud in te plannen.

Deze week heb ik tevens vernomen dat de eigenaar van het pand waar ik de laatste 12 jaar resideer de intentie heeft om het te verkopen. Ik weet dus niet wat de toekomst zal brengen voor vestiging in Kallo. Het is nog vroeg dag en Cykel Vélomakers zal nog niet direct verdwijnen in de huidige hoedanigheid, maar of er nog toekomst is in Kallo moet ik op dit ogenblik in het midden laten. De kans dat uitgeweken wordt naar elders is eerder groot dan klein, evenals de mogelijkheid dat de focus enkel en alleen op sportieve fietsen zal liggen in de toekomst. Men komt van heinde en ver voor deze dienstverlening naar me toe gezien er in dat segment toch blijkbaar een tekort is aan goede techniekers.

Ik stop er dus mee. Niet met fietsen repareren maar wel met de huidige gang van zaken.

Ik stop er dus mee, met de inefficiënte “kund agau ies kijken” dingen en mensen die van aan de deur staan roepen zonder enige elementaire beleefdheid.

Ik stop niet met een correcte dienstverlening en ga er prat op dat dat ook zo moet blijven.

Service hoeft niet gratis te zijn. Ik heb ook wel eens een fout gemaakt die me weken op de maag blijft liggen, een fout die meestal als oorzaak heeft dat de aandacht afgeleid word door ongeduld uit een andere hoek.

De klanten die met het vertrouwen geven en correct vergoeden verdienen geen fouten, die verdienen respect, technische ondersteuning en plezier in het fietsen. Althans, dat is hoe ik het zie.

Het traject om een fietsenzaak uit het niets uit de grond te stampen was er eentje met ups, maar vooral ook veel downs. Jammer genoeg meestal buiten mijn wil om. Ik heb vrienden gemaakt en “vrienden” verloren. Ik werd bestolen en uitgescholden. Maar wat ik doe is mijn passie en dat houd me overeind. Ik zou graag hebben dat dit ook passie blijft en niet moet uitmonden in een constante frustratie.

Ik stop er dus mee. Met enige (on)zekerheid in Kallo, we zien wel wat de toekomst brengt.

Lang leve de (koers)fiets, lange leve Cykel Vélomakers!

Stefan

Cykel Vélomakers